Track Delight jaarlijst 2012

Daar is tie dan, de jaarlijst van 2012, 10 tracks samengesteld door ons, gerankt door jullie (en ons).
Onderstaand voor de liefhebbers het hele uur en daaronder ook de snelle versie voor de snellere types.
Fijne jaarwisseling.
Ps. Mocht je de player onderstaand niet zien dan moet je je browser updaten of je klikt op de koptekst (Track Delight jaarlijst 2012) en dan opent een nieuwe pagina waarop de player wel te zien is


Rihanna – Unapologetic (2012)


Petje af voor deze dame, sinds 2005, 7 jaar geleden, bijna onafgebroken in de hitlijsten met 7 albums en 31 singles. Geen knobbeltjes op stembanden, geen sabbatical, gewoon gaan met die banaan. Om de media te triggeren rond de release van dit album ging ze met een Boeing 777, 7 concerten in 7 landen geven en een aantal fans en journalisten mochten mee. Natuurlijk was er commentaar op het poppetje uit Barbados maar over het algemeen viel het iedereen op dat ze vooral keihard werkte. Nu dus het album, het opent jammerlijk met twee afschuwelijke tracks, ‘Fresh Off The Runway’ en ‘Numb’ (feat. Eminem). Gelukkig zit het heerlijke ‘Diamonds’ (geschreven door Sia) ertussen in zodat het eerste kwartier nog enigsinds te verteren valt.
Daarna gaat het gelukkig met twee duimen omhoog naar een 5 sterrenparade van songs al dan niet samen met andere artiest vertolkt. Uitschieters zijn ‘Right Now’, ‘What Now’, ‘Stay’ en ‘Nobody’s Business’ en het laatste wordt, jawel, samen met nieuw/oud liefje Chris Brown vertolkt. Als hier geen ellende van komt maar aan de song gaat het niet liggen, die is beregoed. Helaas nog geen video clip kunnen vinden maar onderstaand de lyrics video, leuk voor de meezingers.
Luister ook naar de fragmenten in Track Delight.

Passenger – All The Little Lights (2012)

Buiten het werkelijk nog steeds schitterende ‘Let Her Go’ is er ook een album uit van deze Britse singer songwriter, Mike Rosenberg genaamd, maar de hele band draagt zijn naam. Dit ‘All The Lights’ is het 5 de album reeds maar ik zou liegen als ik het eerdere werk van ze ken. Dit jaar stonden ze in het voorprogramma van de eveneens als een komeet omhoog schietende ster Ed Sheeran. ‘Let Her Go’ is weken geleden door 3FM opgepikt en dreigt één van de grootste hits van het jaar te worden dus het album waar het vanaf komt checken lijkt op z’n plaats. En, geloof mij, als je ‘Let Her Go’ goed vindt, berg je dan maar want dan gaat dit album niet uit je speler waarschijnlijk. Wat een goeie plaat, weinig electronica, (akoustische)gitaar, piano, orgeltje en blazertjes hier en daar, noem het folk, indie op pop, I don’t care. Hier en daar niet makkelijk, soms zwaar maar oh zo mooi. Uitschieters zijn eerder genoemde single, maar ook ‘Circles’, ‘All The Lights’, ‘Staring At The Stars’ en ‘Life’s For the Living’. In dat laatste liedje zingt hij, met z’n herkenbare fragile stem, “Smile for the living, Get what you need and give what you’re given, Life’s for the living so live it, Or you’re better of dead”. Open deur of niet, ik heb het van tijd tot tijd even nodig, zo’n tekst.
5 sterren, kopen die plaat dus.

Beth Hart – Bang Bang Boom Boom (2012)

Moet je een album met zo’n titel serieus nemen? Ja, als het van Beth Hart komt zeker. Dit album met invloeden van de Blues, Gospel en Rock is een stuk positiever van geest dan we doorgaans zijn gewend van haar. Op dit 6de album van de 40 jarige Amerikaanse Beth zijn onderwerpen als geluk en liefde te horen in plaats van de kommer en kwel waar ze de andere platen mee vol zong. American sound, misschien voor Nederland hier en daar te Amerikaans, luister eens naar ‘Spirit Of Souls’ en ‘Swing My Thing Back Around’ en oordeel zelf. Gezegend met een lekkere rauwe soul en jazzy stem heeft ze een aantal hele goede composities op dit album ingezongen en gemaakt. Andere hoogtepunten zijn ‘Caught Out In The Rain’ en ‘There In Your Heart’ wat dit album op 4 dikke sterren laat eindigen.
21 November staat ze in Tivoli in Utrecht.

Robbie Williams – Take The Crown (2012)

Hij is er klaar voor, los van alle depressies, geestverruimers, akelige managers en andere zaken die hem ooit hinderden. Hij wil de wereld veroveren maar stiekem denk ik dan dat de VS zijn target is. Een blik op de hitlijsten leert dat ‘Candy’ wederom niet is aangeslagen in Amerika. De single sloeg en slaat bij mij ook totaal niet aan, kinderlijke irritante melodie lijn die dus wel hitpotentie blijkt te hebben, in ieder geval in Europa. Wat mij betreft ook één van de slechtste tracks van het album. Hij schreef alle nummers (mede) zelf met hulp van hier en daar Gary Barlow, de hereniging blijft blijkbaar stand te houden. Ook heeft Jacknife Lee, wieeee……..?, de producer/mixer met zo’n lange lijst met successen dat ik alléén de laatste noem, Taylor Swift’s succesalbum Red, meegewerkt. Onderstaand, in het filmpje hoe het album tot stand kwam, komt deze succesvolle producer ook nog voor. Dan nu de beste tracks: ‘Be A Boy’, ‘Hunting For You’, ‘Into The Silence’, ‘Not Like Others’,’Reverse’ en ‘Different’, de volgende single. 4 sterren, Robbie zoals hij het bedoeld heeft, kopen dus.


Jonathan Jeremiah – Gold Dust (2012)

Ja zo heurt het Metropole orkest. Als je je hoofd niet boven water kunt houden zonder subsidie boor je gewoon andere inkomsten aan. Dat doen ze nu onder andere met deze Britse singer songwriter Jonathan Jeremiah. Je zou hem kunnen kennen van z’n debuut album ‘A Solitary Man’ waar ‘Heart Of Stone’en ‘Hapiness’ een gooi deden naar een hit status. Lekker in het gehoord liggende muziek en de bewuste man is gezegend met een goudomrande stem en diamanten muzikaliteit (piano en gitaar spelend) die een gevulde orkestbak eigenlijk overbodig maken. Dit album wordt daardoor grootser, bombastischer en minder poppy dan z’n vorige. Minder toegankelijk ook, al doet ‘Lazin’ In The Sunshine’, vrolijk en vlot, ook wel weer aan z’n debuut denken. Klein gitaarliedje ‘All We Need Is A Motorway’ en pianoliedje ‘Forever Shall Be Ours’ zijn een welkome afwisseling tussen het orkestgeluid.
Ik zeg, 3 sterren, van mij mag het ietsje stoerder allemaal. Zo ziet hij er ook uit namelijk.
Hij treedt 4 november, samen met Het Metropole Orkest en Michael Kiwanuka, op in het Koninklijk Theater Carré.

Muse – The 2nd Law (2012)

Muse zoals Muse hoort te zijn, zwaar, bombastisch, over geproduceerd, theatraal, hier en daar vet electronisch maar daarna weer Queen-esk, geef het maar een naam. Niet voor de hele grote massa deze muziek misschien maar dat waren ze eerder ook niet. ‘The 2nd Law is reeds hun 6de album.
We maakten van de zomer al kennis met het nieuwe geluid toen ze de pompeuze soundtrack van de afgelopen Olympische Spelen ‘Survival’ presenteerden. Geen echt grote hit mee gescoord maar een op en top Muse sound en de laatste single ‘Madness’ doet het in de hitlijsten stukken beter. Ook Muse anno 2012 herken je direct, ‘Explorers’, ‘Save Me’, ‘Big Freeze’ en eerder genoemde ‘Madness’ springen er bovenuit maar het hele album is voor de liefhebbers van deze muziek een 4 sterren aanrader.
Bijgaand de clip van ‘Madness’ die géén paar tientjes heeft gekost, schitterend.